Piše: Nikola Dragović
Ređajući pobede na bojnom polju i šireći slobodarski duh, vojnici Drugog pešadijskog puka „Knjaz Mihailo“, poznatog kao Gvozdeni puk, postali su večiti simbol hrabrosti i istrajnosti srpskog vojnika. Od Kosova, preko epopeje na Bregalnici, Slivnici, Ceru, Kolubari i Solunu, do trijumfa u Kumanovu, na Kajmakčalanu, Nišu, Pančevu i Zrenjaninu, kao i junačkog oslobođenja Kikinde 20. novembra 1918. godine, njihovi podvizi ostavili su trajan trag u istoriji. Punih šest godina, ovi gorštaci su svojom nesebičnom žrtvom i izuzetnim moralom postavljali temelje buduće slobodne države.
Zbog svoje odanosti, hrabrosti, poštenja i požrtvovanja, Kralj Petar I i Srpska vrhovna komanda doneli su odluku da upravo junacima iz Toplice poveri čuvanje najvažnijih državnih institucija. Ova odluka predstavljala je najviši izraz poverenja koje je država mogla ukazati svojim vojnicima.
Po specijalnom naređenju Srpske vrhovne komande i kralja Petra I Karađorđevića, Drugi pešadijski puk „Knjaz Mihailo“ je u decembru 1918. premešten iz oslobođene Kikinde u Beograd. Od 20. decembra iste godine, Gvozdeni puk je, kao gardijska jedinica, dobio zadatak da obezbeđuje Dvor, Narodnu skupštinu i ministarstva.
Topličani su kao gardijska jedinica ostali u Beogradu sve do 5. maja 1920. godine, kada je formirana zvanična garda, a Gvozdeni puk demobilisan.
Nakon osam godina u vojničkom stroju, preživeli heroji vratili su se svojim domovima i njivama. Nastavili su život kao svi ostali građani, sa ovenčanom slavom koja će ih zauvek pratiti i ostati ispisana u slobodarskoj istoriji Srbije.
Što više poštujemo svoje, to će nas više poštovati drugi.
