Kada se iznad centra Kuršumlije pojavi beli dim, to nije, kao u Vatikanu, znak izbora novog poglavara – već tada, tih dana, počinje sušenje mesa u sušnici Srđana Simovića (61), penzionisanog kapetana policije, ali pre svega vrhunskog majstora za meso i mesne prerađevine.
Da bi dobio ovako kvalitetno suvo meso, koje sada suši u sušnici koju je specijalno konstruisao da može da odgovori zahtevima za dobijanje najkvalitetnijeg proizvoda, on je još pre dvadesetak godina sagradio malu farmu u selu Kastrat.
– Namera mi je bila da mi to bude hobi, ali pre svega da unučići mogu da dođu, budu u prirodi, vide životinje, ali i da se okupaju u reci Kosanici, kao što smo to mi činili kada smo bili deca, objašnjava Simović motive za osnivanje farme.
Kaže da je najpre uzgajao bikove, što je tada bio ozbiljan i zahtevan posao, da bi kasnije, kada se penzionisao, to preraslo u hobi kojem je posvećen cele godine.
Mesarski zanat, kaže, učio je od oca i tokom prethodnih decenija usavršavao, da bi danas u svojoj sušnici mogao da proizvede čitav asortiman vrhunskog suvog mesa:
Osim suvog mesa, Simović je majstor i za druge prerađevine, poput kobasica, kavurme i drugih delikatesa, koje obrađuje i sprema kao pravi mesarski majstor.
To je verovatno i razlog što je, kada je jedan od kolega probao njegove specijalitete, rekao da je promašio profesiju – da je kao mlad počeo da se bavi ovim poslom, danas bi srpski brend bio ne „zlatiborac“, već njegov, pod verovatnim nazivom „samokovac“ (naziv po brdu iznad Kuršumlije, za one, retke, neupućene).
