Prve pahulje nadvile su se nad Kuršumlijom tiho, gotovo neprimetno, kao da ne žele da poremete mir kasne jeseni.
Grad je zastao na trenutak, osluškujući bele tačke koje u mekim, laganim kružnim pokretima padaju na krovove, ulice i na novouređeni gradski trg.
U tom nežnom susretu jeseni i zime, Kuršumlija dobija posebnu tišinu — onu koja najavljuje dolazak hladnih dana, ali i toplinu domova, svetlost prozora i radost što priroda ponovo oblači svoje zimsko ruho.
